We voelen het overal. Bij collega’s, cliënten, vrijwilligers, vrienden en familie: de ongerustheid groeit.
De wereld staat in brand. Energie- en voedselprijzen stijgen. Onze schermen vullen zich met beelden van oorlog en vernietiging. Wereldleiders duwen landen in een logica van conflict en militarisering, voor macht, grondstoffen en winst. Van Oekraïne tot Palestina, van Soedan tot Congo.
Dat lijkt ver weg, maar de gevolgen zijn hier elke dag voelbaar.
Jongeren worstelen met angst en onzekerheid. Mensen op de vlucht zullen met meer zijn en belanden vaak in precaire omstandigheden. De stijgende kosten maken het leven voor wie het al moeilijk heeft nog zwaarder.
Jongeren worstelen met angst en onzekerheid. Mensen op de vlucht zullen met meer zijn en belanden vaak in precaire omstandigheden. De stijgende kosten maken het leven voor wie het al moeilijk heeft nog zwaarder.
En wat doet onze regering? Ze doet eraan mee.
In plaats van mensen te beschermen, kiest ze voor meer militaire uitgaven.
Ze versterkt de wapenwedloop, investeert in aanvalswapens zoals F-35’s en volgt blind de NAVO-logica.
Francken wil zelfs tanks kopen om te gebruiken in de “race om Congo’s minderalen“.
De rekening komt terecht bij ons allemaal, en vooral bij wie het minst heeft.
- Pensioenen worden uitgehold.
- Ziekte-uitkeringen staan onder druk.
- Werkloosheidsrechten worden afgebouwd.
- Nieuwkomers worden rechten ontzegd.
Tegelijk wordt er bespaard op sociaal werk, net op de mensen en organisaties die de gevolgen van deze crisis opvangen. En wie zich uitspreekt tegen oorlog en militarisering, wordt monddood gemaakt. Organisaties uit de vredesbeweging verliezen hun subsidies.
Dit is geen toeval. Dit is een strategie.
Er wordt angst gezaaid. Angst voor “de ander”, voor nieuwkomers, voor conflict.
Er wordt verdeeldheid gecreëerd. Werkenden tegenover niet-werkenden, zieken tegenover gezonden, jong tegenover oud.
Er wordt verdeeldheid gecreëerd. Werkenden tegenover niet-werkenden, zieken tegenover gezonden, jong tegenover oud.
Maar wij hoeven daar niet in mee te gaan.
Wij kunnen kiezen voor solidariteit.
Voor verbinding. Voor verzet.
Voor verbinding. Voor verzet.
Samen met de vakbonden en sociale bewegingen bouwen we aan een breed front tegen deze asociale politiek.
Tegen besparingen. Tegen de afbraak van onze sociale zekerheid.
We staan niet alleen.
De betoging van 12 maart bewees onze kracht. Massaal, vlak voor de bespreking van de pensioenhervorming in de commissie, en met resultaat. De regering moest haar plannen uitstellen.
Druk van onderuit werkt.
Op 12 mei hebben we opnieuw een kans. De pensioenhervorming wordt op 13 mei opnieuw besproken in het parlement. We kunnen de pensioenhervorming stoppen.
We kunnen tonen dat wij geen samenleving willen die draait op oorlog en ongelijkheid.
We kunnen tonen dat wij geen samenleving willen die draait op oorlog en ongelijkheid.
We kiezen voor zorg.
Voor rechtvaardigheid.
Voor solidariteit.
Voor rechtvaardigheid.
Voor solidariteit.
Kom mee op straat.
Samen, middenveld, vakbonden, jongeren, gepensioneerden, sociaal werkers, leerkrachten.
Samen, middenveld, vakbonden, jongeren, gepensioneerden, sociaal werkers, leerkrachten.