Onthulling gedenkplaat voor het zorgpersoneel
“De kunst van het verdwijnen”
In de huidige tijden waar we vooral kijken naar de genocide in Palestina, de afschuwelijke oorlog in Oekraïne en spijtig genoeg vele andere oorlogen is het verstandig om ook even terug te kijken naar oorlogen uit het verleden.
Om terug te kijken naar hoe gewone mensen uitzonderlijke prestaties neerzetten.
Over hoe dun de grens is tussen handelen en wegkijken.
Het verbijsterende verhaal van Frans Jeruzalski, de hartverscheurende keuze van een moeder, de keuzes van het zorgpersoneel tijdens de tweede wereldoorlog verdienen de nodige aandacht vertelde Nicole Naert tijdens één van de vergaderingen van Masereelfonds Antwerpen.
Op initiatief van Nicole en met de steun van verschillende bewoners zoals Jef Vanhemel is het haar gelukt.
Op vrijdag 1 augustus 2025 was het zover. Nadat een tijd geleden de podcast “De kunst van het verdwijnen” is gelanceerd, mochten we getuigen zijn van de onthulling van een gedenkteken.
Nicole Naert en Jef Vanhemel zijn beide bewoners aan het dienstencentrum Ten Gaarde (het vroegere kinderziekenhuis “Good Engels”) en ze zijn beide bestuurslid van Masereelfonds Antwerpen.
.
Speech van initiatiefneemster Nicole Naert
1 augustus 2025
Dag allemaal,
Een vriend stuurde me een podcast door met de vraag: “ Nicole, is dat niet daar waar jij woont?”.
Toen we de Podcast “De kunst van het Verdwijnen” hadden beluisterd, beseften we dat wij hier nu woonden op dezelfde site waar Fred Kader als kind speelde.
Een aantal bewoners: Anouschka, Linde, Els B., Els V.B., Jeannine, Heidi, Arlette, Jef, Jan, Hugo en ikzelf hebben zich toen bijeen gezet en besloten te ijveren voor een gedenkplaat.
We hadden met de groep daarvoor twee insteken, welke ons met de gedenkplaat verbonden en die ook verwoord zijn in de tekst. In een eerste fase maakten we een brochure, waar we die twee aspecten beschreven. Ondertussen sloot het Zorgbedrijf zich aan bij het initiatief en kwam de brochure tot stand.
Een eerste insteek was de band met het gebouw zelf: een mooi gebouw met een eigen stijl en een hele geschiedenis achter zich. We wilden dat voorbijgangers, toeristen en anderen, deze geschiedenis zouden leren kennen en haar indachtig zouden zijn.
Met de tweede insteek wilden we ons respect tonen voor het toenmalige zorgpersoneel. Zij brachten de kinderen weg uit het toenmalige meisjeshuis om hen veilig te stellen voor deportatie door de nazi’s. Indachtig de misdaden en de terreur van de nazi’s, beseften we maar al te goed dat zij een verzetsdaad pleegden en dat verdient alle respect. Ze dachten niet aan zichzelf, maar aan de kinderen die gered moesten worden. Dat is gelukt dankzij de hulp van de nonnen en het verplegend personeel van het St. Erasmusziekenhuis en uiteindelijk ook van de mensen van het Joods weeshuis van Wezenbeek.
Het zorgpersoneel van toen was geen aanhanger van theorieën van ‘Übermenschen en Untermenschen’. Voor hen was een mens een mens en een kind een kind. Wie zorg nodig had moest die krijgen. Zij stonden overal klaar om zorgbehoevende mensen bij te staan. Ook nu zien we dat overal in de wereld. En dat verdient RESPECT.
Fred Kader zei dat hij geneeskunde heeft gestudeerd uit dankbaarheid voor diegenen die hem destijds geholpen hebben en om een wederdienst te bewijzen aan de maatschappij.
Wij willen ons respect tonen met deze gedenkplaat.
BEDANKT.
De Kunst van het Verdwijnen | VRT MAX
Bewoners Ten Gaarde onthullen bijzondere gedenkplaat Zorgbedrijf Antwerpen