Trefpunt en Masereelfonds Gent slaan de handen in elkaar. Waarom? Omdat onze fiere, koppige stad een geheugen heeft. En omdat dat geheugen al eens stof ligt te vergaren terwijl het stadsbestuur zich afvraagt wat het ermee moet aanvangen.
We nodigen specialisten in de sociale geschiedenis uit om te vertellen over de échte Gentenaars. Niet de standbeelden. Niet de praalstoeten. Wel de gewone vrouwen en mannen. Hun dagelijks leven. Hun streken. Hun opstanden. Hun rebelse goesting om zich niet zomaar te laten doen. Verhalen van onderuit dus. Zoals het hoort.
Zeven jaar lang (1577-1584) profileerde Gent zich als een calvinistische republiek. De tastbare sporen van die periode zijn vandaag beperkt: het Ryhovesteen in de Onderstraat, de Bollaertskamer in het stadhuis en het Groot Kanon, beter bekend als de Dulle Griet. Toch probeerden de Gentse calvinisten hardnekkig hun stempel op de stad te drukken, niet alleen op militair vlak, maar ook in de armenzorg, het onderwijs en het religieuze leven. Prof. Anne-Laure Van Bruaene (UGent), die onze stad tijdens deze periode als geen ander kent, vertelt onshet verhaal van de periode toen protestanten baas waren in Gent, aan de hand van de materiële sporen (waaronder het Ryhovesteen) en twee rijk verluchte handschriften die de politieke en religieuze ambities van het regime heel mooi weergeven: het Wapenboek van Gent (Lieven vander Schelden, 1578) en het verslag van de blijde intrede van de hertog van Anjou (Lucas d’Heere, 1582).